Gråter du?

Gamle damer er hyggelege… Eller?

Det å gråte er vel kjent som noko oss menn gjer ytterst sjelden. Sjølvsagt kan det, eller meir rik­tig, finst det unntak. Kvi­for tar eg dette temaet opp? Jo no skal du høyre… Dette ret­ter seg helst mot alle dere eldre damer som tar bussen om mor­gonen, sær­leg på dager det reg­n­er.

For det første så vart det litt seint i går. Ikkje for­di eg feira til langt utpå nat­ta, men etter ei helg med grill­par­ty og van­dring i sen­trum under gullfeir­ing (med påføl­gande køkaos), er det alltid noko som dukker opp «svarte Per» dagen der­på.

I morges, på bussen, sat­te eg med ned og kjente at augo mine lyste raudt ut i ver­da. Det føltes som fint sand­pa­pir som gnikka seg fint mot kan­tane av augelokket. Etterk­vart som bussen tura mot sen­trum, kom det fleire og fleire men­nesker på. Du har tre typer men­nesker om mor­gonen: Dei mor­gontrøtte, dei mor­gonkvikke og til slutt «Den eldre dame-gen­erasjo­nen». Den med olje­hyre­frakk som kni­tr­er så infer­nal­sk at øyro bry­ter ut i evig smerte og parfyme som stikker deg til dødes opp i neseb­o­ra. Og det stog­gar ikkje der. Om ikkje augo var nok pint frå før, så vart dei vert­fall det no. Tårene prøvde febril­sk å slokke den sviande smerten som no hadde opp­stått, men til ingen nytte. Eg vart blind. Eg hadde fått to innsjøar i staden for to vel­fungerande auge.

Etter ti smerte­fulle, evig lange min­ut­tar kunne eg igjen kjenne duften av dagens «fri­heit» ute blant mor­gonrushet sitt vel­duf­tande aura av eksos og svevestøv.

Velkomen til ei ny veke, det er måndag.

Published by Espen Morten Kvalheim

Ein liten kar frå sommarøya Stord som likar det meste innan design, typografi og det som rørar seg på nettet. Nynorsk er min ven!

%d bloggers like this: