Gråter du?

Gamle damer er hyggelege… Eller?

Det å gråte er vel kjent som noko oss menn gjer ytterst sjelden. Sjølvsagt kan det, eller meir rik­tig, finst det unntak. Kvi­for tar eg dette temaet opp? Jo no skal du høyre… Dette ret­ter seg helst mot alle dere eldre damer som tar bussen om mor­gonen, sær­leg på dager det reg­n­er.

For det første så vart det litt seint i går. Ikkje for­di eg feira til langt utpå nat­ta, men etter ei helg med grill­par­ty og van­dring i sen­trum under gullfeir­ing (med påføl­gande køkaos), er det alltid noko som dukker opp «svarte Per» dagen der­på.

I morges, på bussen, sat­te eg med ned og kjente at augo mine lyste raudt ut i ver­da. Det føltes som fint sand­pa­pir som gnikka seg fint mot kan­tane av augelokket. Etterk­vart som bussen tura mot sen­trum, kom det fleire og fleire men­nesker på. Du har tre typer men­nesker om mor­gonen: Dei mor­gontrøtte, dei mor­gonkvikke og til slutt «Den eldre dame-gen­erasjo­nen». Den med olje­hyre­frakk som kni­tr­er så infer­nal­sk at øyro bry­ter ut i evig smerte og parfyme som stikker deg til dødes opp i neseb­o­ra. Og det stog­gar ikkje der. Om ikkje augo var nok pint frå før, så vart dei vert­fall det no. Tårene prøvde febril­sk å slokke den sviande smerten som no hadde opp­stått, men til ingen nytte. Eg vart blind. Eg hadde fått to innsjøar i staden for to vel­fungerande auge.

Etter ti smerte­fulle, evig lange min­ut­tar kunne eg igjen kjenne duften av dagens «fri­heit» ute blant mor­gonrushet sitt vel­duf­tande aura av eksos og svevestøv.

Velkomen til ei ny veke, det er måndag.