Gråter du?

Gamle damer er hyggelege… Eller?

Det å gråte er vel kjent som noko oss menn gjer ytterst sjelden. Sjølvsagt kan det, eller meir riktig, finst det unntak. Kvifor tar eg dette temaet opp? Jo no skal du høyre... Dette retter seg helst mot alle dere eldre damer som tar bussen om morgonen, særleg på dager det regner.

For det første så vart det litt seint i går. Ikkje fordi eg feira til langt utpå natta, men etter ei helg med grill­party og vandring i sentrum under gullfeiring (med påføl­gande køkaos), er det alltid noko som dukker opp «svarte Per» dagen derpå.

I morges, på bussen, satte eg med ned og kjente at augo mine lyste raudt ut i verda. Det føltes som fint sandpapir som gnikka seg fint mot kantane av augelokket. Etterkvart som bussen tura mot sentrum, kom det fleire og fleire mennesker på. Du har tre typer mennesker om morgonen: Dei morgon­trøtte, dei morgon­kvikke og til slutt «Den eldre dame-genera­sjonen». Den med oljehyre­frakk som knitrer så infer­nalsk at øyro bryter ut i evig smerte og parfyme som stikker deg til dødes opp i nesebora. Og det stoggar ikkje der. Om ikkje augo var nok pint frå før, så vart dei vertfall det no. Tårene prøvde febrilsk å slokke den sviande smerten som no hadde oppstått, men til ingen nytte. Eg vart blind. Eg hadde fått to innsjøar i staden for to velfun­ge­rande auge.

Etter ti smerte­fulle, evig lange minuttar kunne eg igjen kjenne duften av dagens «friheit» ute blant morgon­rushet sitt velduf­tande aura av eksos og svevestøv.

Velkomen til ei ny veke, det er måndag.

  • Eg elsker deg Eppen min!!!